Over Ruben
Daarom kan ik naast je zitten.
Mijn naam is Ruben. Lange tijd leefde ik vooral vanuit mijn hoofd — ik dacht veel, analyseerde veel, en raakte ondertussen steeds verder verwijderd van wat ik werkelijk voelde.
Mijn naam is Ruben. Lange tijd leefde ik vooral vanuit mijn hoofd — ik dacht veel, analyseerde veel, en raakte ondertussen steeds verder verwijderd van wat ik werkelijk voelde.
Al op jonge leeftijd liep ik vast. Depressieve gevoelens, perfectionisme, faalangst, ADHD — er speelde van alles. Ik verdwaalde in mijn gedachten en verloor steeds meer perspectief.
En dat terwijl ik uit een warm gezin kom. Liefdevolle ouders, een veilige basis — geen verhaal waarvan je van buitenaf direct zou zeggen: "daar ging het mis."
Maar vanbinnen voelde het anders.
Op mijn twaalfde was het leven voor mij eigenlijk al genoeg geweest. Vrienden hielden me tegen, en uiteindelijk kwam ik terecht in de GGZ.
Dankzij therapie, trouwe mensen om me heen en veel genade ben ik overeind gebleven. Maar echt begrijpen wat er diep vanbinnen gebeurde, deed ik lange tijd nog niet — ik bleef vooral nadenken over mijn gevoelens, in plaats van ze werkelijk te voelen.
Later kwam ik in aanraking met ervaringsgerichte therapie. Dat was anders dan alles wat ik daarvoor had meegemaakt.
Waar ik gewend was om te blijven praten en analyseren, werd ik nu stilgezet. Niet bij het verhaal over mijn gevoel — maar bij het gevoel zelf. Bij wat er gebeurde in mijn lijf. Bij spanning, bij verdriet, bij angst. Bij alles wat ik jarenlang had weggedacht of onder controle probeerde te houden.
Voor het eerst begon ik werkelijk te ervaren wat er in mij leefde. En langzaam merkte ik verandering — zonder dat ik het direct kon verklaren.
Dat raakte me diep.
Echte verandering ontstaat niet altijd door alles beter te begrijpen, maar vaak doordat iemand eindelijk ruimte krijgt om te voelen wat er al die tijd geen plek kreeg.
Door wat ik zelf heb ervaren, ontstond een diep verlangen: wat hier met mij gebeurde, dat wil ik ook voor anderen mogelijk maken.
In 2022 zette ik daarom mijn eigen sprong voorwaarts — ik begon de weg richting therapeut. Niet omdat ik alle antwoorden heb. Niet omdat ik boven iemand sta. Maar omdat ik weet hoe het voelt om vast te lopen in patronen die je rationeel begrijpt, maar niet kunt doorbreken.
Ik weet hoe zwaar het leven soms kan voelen. Hoe moe iemand kan zijn van sterk blijven. Hoe een mens zichzelf kwijt kan raken.
En ik weet ook dat herstel mogelijk is. Soms heel klein, soms stap voor stap — maar echt.
In mijn werk probeer ik niemand te "fixen". Ik geloof niet in snelle oplossingen of standaard protocollen. Ik geloof dat echte verandering ontstaat wanneer iemand zich veilig genoeg voelt om aanwezig te zijn bij wat er werkelijk speelt.
Daarom werk ik ervarings- en lichaamsgericht. Dat betekent dat we niet alleen práten over gevoelens, maar samen onderzoeken wat er op dit moment gebeurt — in je lijf, in je emoties, in je patronen, in hoe je jezelf hebt leren beschermen.
Soms in woorden. Soms juist in stilte. Niet tegenover je, maar naast je.
Mijn christelijke overtuiging vormt de basis van hoe ik kijk naar mens-zijn, herstel en verbinding. In de naam van mijn praktijk ligt voor mij een diepe hoop besloten.
Omdat ik geloof dat er licht kan zijn in het donker. Hoop in wanhoop. Perspectief in uitzichtloosheid.
Maar ook: dat vreugde en pijn, liefde en angst, verlies en verlangen vaak dichter bij elkaar liggen dan we denken.
Juist daarom geloof ik dat we als mensen niet gemaakt zijn om alles alleen te doen.
Ik volg de beroepsfase van de opleiding tot Christelijk Ervaringsgericht Therapeut bij Spectrum in Hattem. Daarnaast ben ik opgeleid als ervaringsgericht hulpverlener en gecertificeerd Jane-coach in talentontwikkeling.
Om de kwaliteit van mijn werk te waarborgen werk ik onder supervisie van een ervaren therapeut en heb ik regelmatig intervisie met collega's.
Veel mensen wachten lang met hulp zoeken — omdat ze denken dat ze het zelf moeten oplossen, dat anderen het erger hebben, of dat ze eerst alles op orde moeten krijgen. Maar soms begint verandering juist op het moment dat je stopt met alles alleen te doen. Je hoeft nog niet te weten wat je nodig hebt — een eerste gesprek mag ook gewoon een begin zijn.